W latach 1910–1913 pracował jako przedstawiciel naukowy oddziału Farmaceutycznego Towarzystwa Akcyjnego „Farbenfabriken vormals Fried r. Bayer & Co.” w Leverkusen. Na półtora roku przed wybuchem pierwszej wojny światowej objął stanowisko dyrektora oddziału berlińskiego firmy „Prof. D r. v. Poehi & Söhne, St. Petersburg”, specjalizującej się w produkcji preparatów organoterapeutycznych. Siedziba tej fabryki znajdowała się w Petersburgu i dlatego z chwilą wybuchu wojny w sierpniu 1914 r. jej filia w Berlinie została zlikwidowana, a Degórski ponownie podjął pracę aptekarza. Podczas wojny był zatrudniony w aptekach w Poznaniu, Pobiedziskach i Friedlandzie. Służył również w armii pruskiej w charakterze aptekarza wojskowego.
Pod koniec 1919 r. zgłosił się do dyspozycji władz niepodległej Polski i został mianowany kierownikiem Inspektoratu Pracy w Lesznie. Wkrótce potem z uwagi na swoje wykształcenie został skierowany do Wielkopolskiej Huty Miedzi w Poznaniu, gdzie pełnił funkcję zastępcy członka zarządu. W kilka lat później oddelegowano go na podobne stanowisko członka zarządu w Zakładach Przemysłu Kartoflanego „Wronki” we Wronkach. Równocześnie został mianowany radcą Izby Przemysłowo-Handlowej w Poznaniu, która umieściła go na liście biegłych rewidentów.