Rok później wszyscy troje udali się do Stanów Zjednoczonych, do Bostonu, gdzie siostry redagowały dwutygodnik Yll' i mëngjesit, pismo przeznaczone dla albańskiej diaspory, o charakterze polityczno-społecznym, z elementami pedagogicznymi i literackimi, stawiające sobie za cel podnoszenie świadomości narodowej Albańczyków oraz zachęcanie Albanek do kształcenia się i aktywności publicznej. W 1919 r. Sevasti Qiriazi została przewodniczącą Albańskiej Partii Narodowej (Partia kombëtare shqiptare), z emigracji walczącej o uzyskanie niepodległości przez Albanię, zaś Parashqevi weszła w skład jej kierownictwa. Jako przedstawicielka organizacji była członkinią albańskiej delegacji na paryską konferencję pokojową w latach 1919-1920.
Parashqevi Qiriazi powróciła do Albanii we wrześniu 1920 r. Jeszcze w tym samym roku utworzyła w Tiranie stowarzyszenie Gruaja Shqiptare (Kobieta Albańska), którego głównym celem było promowanie edukacji kobiet oraz działalność dobroczynna. Stowarzyszenie oferowało również naukę języków francuskiego i angielskiego oraz wspierało grupy kobiece powstające poza stolicą. W 1922 r., gdy do Albanii powróciła również Sevasti Qiriazi, siostry założyły Instytut dla Dziewcząt Qiriazi lub Kyrias (od pierwotnego brzmienia ich nazwiska). Jako zdecydowana antyfaszystka została podczas II wojny światowej uwięziona w 1943 r.