Pod koniec XIX wieku dziewczęta czesały włosy z przedziałkiem przez środek splatając włosy w dwa warkocze.
Panna młoda idąca do ślubu miała na głowie „wstążki” (rodzaj płóciennej czapki, której powierzchnię zdobiły marszczone różnokolorowe wstążki), które z czasem ewoluowały w czepiec ślubny (czapka wiązana pod brodą z czerwonego materiału, która przyozdobiona była sztucznymi kwiatami). mały|213x213px|Strój kobiecy mężatki Charakterystycznym nakryciem głowy młodych mężatek była „humełka”. Humełkę początkowo pokrywało białe płótno, później siatkowa koronka „czepek”, którą naciągano na obręcz wykonaną z łyka lipowego. Owijano obręcz trzykrotnie tzw. „szmatką”, czyli taśmą o szerokości 3 cm ozdobioną tkanymi pasami w kolorze czerwonym, niebieskim i białym. Z tyłu do humełki przypinano pęk złotych i srebrnych nitek, na końcach których lśniły różnobarwne cekiny i paciorki (później zastąpiono je szerokimi krajkami). Mężatki nakrywały głowę także chustką wiązaną nazywaną „dupką” (w zależności od okoliczności na przemian z humełką).