Obuwie W dawniejszych czasach obuwie męskie stanowiły długie, czarne buty na niskich obcasach z cholewami wywiniętymi u góry, poniżej kolan uwidaczniającymi żółty spód skóry. Dla ochrony kolan od zimna odwijano cholewy. Od początku XX wieku noszono buty długie z podkówkami, cholewy tryfiono powyżej kostek na 6-8 kantów.
Opis ogólny stroju kobiecego Ubiór kobiecy dzielił się na strój panny oraz mężatki. W I poł. XIX w. składał się z koszuli, „tryfionej” spódnicy, „tryfionego” fartucha, obruska, barchanowego kaftana, chustki wiązanej, krajki czerwonej, pończoch lnianych lub wełnianych, parcianki, kożucha i chodaków, wreszcie wstążki na szyję i korali. Ubiór kobiecy odznaczał się białością, strój codzienny od świątecznego nie różnił się niczym prócz zużycia. Już w tym okresie pojawiły się marszczenia (tryfy) u spódnic i zapasek oraz ozdoby „w kule” na oszewkach koszul i u spódnic.
Strój kobiecy można podzielić na 3 rodzaje: panny, mężatki i wdowy.
Nakrycie głowy Dawniej dziewczęta zaplatały włosy w warkocze, układając je na głowie i wplatając w nie żywe lub sztuczne kwiaty oraz wstążki. Nosiły także warkocze spuszczone, przy czym wiązały je na końcach wstążkami w długie kokardy.