Z ubiorów dawniejszych zachowały się sukmany i humełki.
Stroje krzczonowskie noszone były według stanu cywilnego, dzielą się na 4 kategorie: strój gospodarza – włościanina, strój kawalerski, strój mężatki oraz strój panny. mały|Koło Gospodyń i Gospodarzy Wiejskich Krzczonów „Sołtysy”
Opis ogólny ubioru męskiego Ubiór męski składał się z koszuli, spodni, pasa skórzanego, parcianki, sukmany, kamizeli kaftana, kapelusza słomianego, kożucha, czapki baraniej i butów z cholewami. Różnicy między ubiorem świątecznym a obrzędowym zasadniczo nie było. Stare, przyniszczone ubiory służyły jako robocze. W czasie żałoby unikano w ubiorze kolorów czerwonych. Starosta weselny opasywał sukmanę krajką, drużba i swaci nakładali na ramię podwijkę i wiązali ją na lewym lub prawym boku.
Nakrycie głowy Mężczyźni dawniej nosili włosy przycięte nad czołem i na karku. W czasach późniejszych (XIX-XX w.) występowało uczesanie na sposób miejski. W lecie nakrywano głowy kapeluszami słomianymi, plecionymi z grubej słomy żytniej (po I wojnie światowej z cienkiej) lub trawy zwanej pisarką. Główka kapelusza około 7 cm, których brzegi obszywano czarną lamówką lub ciemnogranatową szerokości 4 do 5 cm, która spadała z tyłu poza „kanie”, tworząc tzw. „zadziergi”.