Dolny brzeg wstążki przy główce otaczał sznurek zielony i czerwony.
Żonaty włościanin do sukmany zakładał na głowę magierkę, wykonane z białej owczej wełny na drutach, miały kształt worka, następnie wsuwano częściowo do środka i zszywano, otrzymując podwójną czapkę. Magierki krzczonowskie wyróżniały się tym, że okrągłe denko łączyło się z otokiem o wysokości około 6 cm bez załamania (w sąsiednich powiatach miały kształt grzyba). mały|Tradycyjne wesele obrzędowe. Włościanie z Pietrzkowa 1902 r. Do I wojny światowej w zimie krzczonowianie nakrywali głowy czapkami uszytymi z ciemnogranatowego sukna, dobrze przylegającego do głowy. Dno czapki było okrągłe, otocze było podwójne, jedno niższe z sukna, drugie wysokości około 18 cm barankowe. Czapki te nazywano „jałówkami” lub „wścieklicami”.
Kawalerowie wyróżniali się tym, że po lewej stronie kapelusza zatykali pęk sztucznych (bibułowych) kwiatów, pawie pióro i broszkę tzw. „błyszczak” – „by dziewoja go pomiarkowała, że nie żeniaty ni wdowiec, ino kawalir”.