Publikowała w „Przeglądzie”, „Przedświcie”, „Słowie Polskim”, „Czynie”.
W 1902 uczęszczałą na kursy pielęgniarstwa w Krakowie, Berlinie i Paryżu.
W 1905, po ukończeniu praktyk w szpitalu w Krakowie, wyjechała do Karlstadu, gdzie pracowała jako pielęgniarka, a w wolnych chwilach zwiedzała środkową Europę.
W 1914 wyjechała do Krakowa jako siostra Czerwonego Krzyża. W czasie I wojny światowej pracowała w szpitalach wojskowych. Prowadziła kursy sanitarne dla dziewcząt. Angażowała się w działania na rzecz Towarzystwa Opieki nad Legionistami, prowadziła dla nich kursy oświatowe. Dwukrotnie w 1915 wyjeżdżała w teren, szczepiąc przeciw ospie ok. 800 osób dziennie. W tym czasie przeprowadzała pogadanki oświatowo-religijne dla mieszkańców i mieszkanek regionu. W 1917 powróciła do pracy wśród żołnierzy.
We wrześniu 1920, po śmierci matki, wyjechała do Bytomia, wysłana przez Warszawski Komitet Pomocy dla Górnego Śląska. Pracowała w Wydziale Prawnym Polskiego Komisariatu Plebiscytowego w Hotelu Lomnitz, a także w Wydziale Organizacyjnym. Uczestniczyła w wiecach patriotycznych, przemawiała, agitując za przynależnością Śląska do Polski, organizowała odczyty. Prowadziła zajęcia z języka polskiego. Pracowała w delegaturze Polskiego Czerwonego Krzyża w Bytomiu.