Po wybuchu III powstania śląskiego została poważnie pobita przez niemiecką bojówkę, która wtargnęła do jej mieszkania w Opolu. Pociągiem, a następnie pieszo przedostała się do Mikluszyc. Gdy nabrała sił, zgłosiła się do komentantury powstańczej w Zabrzu. Skierowano ją do Pogorzelic, do miejsca postoju Dowództwa Podgrupy Cymsa. Została adiutantem II baonu. Przebywała na froncie w Pogorzelicach, Kłodnicy i Kędzierzynie pod dowództwem Stanisława Oleksuna „Mullera”. Po 3 tygodniach poprosiła o przeniesienie do oddziału frontowego, do Dowództwa I Dywizji na zamku w Sławęcicach. W czasie nieobecności dowódcy kpt. Jana Ludygi-Laskowskiego zadecydowała o wywiezieniu dokumentacji oddziału, a sama została na miejscu mimo alarmu o ataku Niemców. W sztabie dywizji pracowała 3 dni. Następnie ruszyła na front z dowódcą pułku Walentym Fojkisem. Uczestniczyła w walkach o Zalesie i Lichynię. Opiekowała się rannymi, walczyła z karabinem w ręku. Została ranna. Leczyła się w szpitalu w Inowrocławiu. Szybko wróciła do Podgrupy Woźniaka, by walczyć na froncie. Brała udział w ataku na Górę św. Anny, gdzie została lekko ranna.