Kopalnia została założona przez pruskie władze górnicze w 1791 roku. W 1795 roku w celu napędu pomp odwadniających wyrobiska zamontowano przy szybie Piotr 20-calową maszynę parową systemu Newcomena, którą przeniesiono z Tarnowskich Gór. Węgiel koksujący z tej kopalni umożliwił założenie Królewskiej Odlewni Żeliwa w Gliwicach, gdzie uruchomiono wielki piec opalany koksem w 1796 roku – jedną z pierwszych tego typu konstrukcji w Europie. 23 czerwca 1799 roku rozpoczęto drążenie Głównej Kluczowej Sztolni Dziedzicznej, która miała odwadniać zabrzańską kopalnię oraz kopalnię Król i 16 kopalń gwareckich. Na początku XIX wieku wprowadzono do kopalni transport konny, stosowano także kierat konny do transportu urobku na powierzchnię. Około 1800 roku zamontowano pierwszą maszynę parową.
W 1810 roku uruchomiono pierwszy spławny odcinek Głównej Kluczowej Sztolni Dziedzicznej o długości 2,5 km, który obejmował wyrobiska kopalni. Sztolnia wykorzystywana była do transportu urobku do końca lat 30. XIX wieku, następnie od 1838 roku rozpoczęto eksploatację pokładów zalegających poniżej poziomu sztolni. Kopalnia należała do pruskiego skarbu państwa, toteż nazwano ją wówczas imieniem królowej Prus Luizy meklemburskiej. W 1813 roku obok kopalni powstała pierwsza koksownia.