W 1822 roku na potrzeby kopalni zarezerwowano pole górnicze o powierzchni 19,6 km². Wentylację wyrobisk prowadzono za pomocą pieców wentylacyjnych. W latach 1838–1842 wzniesiono zabudowę szybu Dechen wraz z murowaną wieżą basztową, który służył jako szyb wydobywczy i odwadniający o głębokości 73 m (lub 80 m); udostępniono nim nowe pokłady węgla koksującego. Przy szybie Dechen wybudowano w 1846 roku koksownię „Kolejową" na terenie nabytym przez spółkę kolejową Oberschlesische Eisenbahn AG. Dzięki tej inwestycji oraz nowo powstałemu połączeniu kolejowemu możliwe było zaopatrywanie parowozów w koks. W 1846 roku zgłębiono szyb wydobywczy Maria, w latach 50. XIX wieku powstał także szyb Oeynhausen, który znajdował się około 40 m od baterii koksowniczych, do których trafiał węgiel wydobywany tymże szybem. W 1856 roku uruchomiono koksownię Erbreich przy szybie Skalley, którą wyposażono w 3 baterie. Należała ona do bytomskiego bankiera Moritza Friedlaendera.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Kopalnia Węgla Kamiennego Zabrze · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.