Podstawą e-użyczenia w modelu iSDL w prawie Unii Europejskiej są art. 6 dyrektywy w sprawie prawa najmu i użyczenia (2006/115/WE) oraz art. 5 ust. 2 lit. c dyrektywy o prawie autorskim w społeczeństwie informacyjnym (2001/29/WE, tzw. dyrektywy InfoSoc). Model ten stanowi rozwinięcie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w szczególności w sprawach Vereniging Openbare Bibliotheken (C-174/15), w której przesądzono, że pojęcie użyczenia publicznego może obejmować również użyczenie cyfrowe, oraz Technische Universität Darmstadt (C-117/13). Jak wskazał Rzecznik Generalny, wyjątek przewidziany w art. 5 ust. 2 lit. c dyrektywy InfoSoc „powinien znaleźć zastosowanie, aby umożliwić bibliotekom korzystanie z odstępstwa od prawa użyczenia, przewidzianego w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2006/115”.
Kontrowersje Zwolennicy konceptu CDL zwracają uwagę na to, że opiera się on na niekwestionowanych zasadach działania wypożyczeń tradycyjnych, a jednocześnie pozwala na zapewnienie dostępu do zbiorów bibliotek dla czytelników, którzy z różnych powodów nie mogą odwiedzić jej siedziby oraz dla wszystkich, którzy mają potrzebę dostępu do wersji cyfrowej książki.