Twórczość W końcu lat 40. XX wieku stworzyła serię rysunków, które były ilustracjami do prozy Brunona Schulza. Pierwsze obrazy Kierskiej to pojedyncze martwe natury, a pierwszym cyklem są Zabawy dziecięce inspirowane jej własnym dzieciństwem. W jego skład wchodzą najpewniej prace takie jak: W kukurydzy z 1955 roku, Skakanka z 1956 r., Na strychu z 1956 r., Pod żaglami z 1956 r., Huśtawka z 1957 r., Na kładce z 1958 r., Ognisko I z 1958 r., Ognisko II z 1958 r., Wiosna z 1958 r., Gimnastyka z 1959 r., Ciuciubabka z 1959 r. Część z nich jest obecnie znana i znajduje się w różnych kolekcjach m.in. w Muzeum Narodowym w Krakowie i Galerii Dyląg w Krakowie, część nie została niestety zlokalizowana. Łączy je wspólny język formalny, który w pierwszej chwili każe przywołać słynne Gimnastyczki Jerzego Nowosielskiego. Jednak u Kierskiej inna jest tonacja barwna, również źródło jest zupełnie inne, artystka odwołuje się tu raczej do Giotta di Bondone, który właśnie w tym okresie jej twórczości był postacią dla niej centralną. W latach 50. i 60. XX wieku maluje obrazy na podstawie własnych snów. Korzysta wtedy z inspiracji mitologicznych i biblijnych. Pojawiają się tu przede wszystkim postaci z mitologii greckiej: Orfeusz, Narcyz, Hiacynt, Dedal i Ikar, a także starotestamentowe figury Samsona i Dalili, Tobiasza czy żony Lota.