Za główne na tej drodze narzędzia uznawała edukację oraz uwrażliwianie społeczeństwa na specyfikę oraz historyczny kontekst kultury romskiej.
Twórczość literacka thumb|250px|Grób Stojki Swoje wspomnienia oraz przeżytą traumę Stojka twórczo przetworzyła. W 2004, podczas konferencji zorganizowanej w Muzeum Żydowskim w Wiedniu, stwierdziła, że – sięgając po pióro – czuła, iż musi się otworzyć, musi krzyczeć. Wspomnienia początkowo spisywała właśnie w tym celu. Pragnęła poczuć ulgę oraz zmniejszyć emocjonalny ciężar, który z biegiem lat odczuwała coraz wyraźniej. Podobnie jak wiele innych osób, które przeżyły Holokaust, czuła przemożną potrzebę opowiedzenia swojej historii oraz równie silne moralne zobowiązanie do podzielenia się swoim świadectwem. Nie uniknęła przy tym trudności, w tym tych natury technicznej i warsztatowej. Jak wspomniano wyżej, odebrała bowiem niezwykle ograniczoną formalną edukację, w związku z czym była niemal analfabetką. Księgarnię po raz pierwszy odwiedziła dopiero gdy, już jako pisarka, podpisywała jedną ze swoich, wspomnianych niżej książek. Wiedzę z zakresu literatury oraz malarstwa nabyła wyłącznie dzięki samokształceniu. Okoliczności jej wejścia na rynek wydawniczy porównywane są z wcześniejszym o kilka dekad rozpoczęciem aktywności twórczej przez pochodzącą z Polski romską poetkę Papuszę.