Przy swojej pierwszej książce współpracowała ściśle z dokumentalistką Karen Berger, która transkrybowała oraz zredagowała manuskrypt, następnie zaś podjęła się rozmów z potencjalnymi wydawcami. Jej literacka aktywność spotkała się z niezrozumieniem oraz niechęcią ze strony rodziny. Jeden z braci po przeczytaniu manuskryptu pierwszej książki polecił jej go zniszczyć. Tekst przechowywała zatem od tej pory w kuchni. Uważała bowiem, że tylko w niej będzie bezpieczny. Gwałtowna reakcja najbliższego otoczenia artystki na jej twórczą aktywność ma swoje korzenie w kontekście kulturowym, z którego wywodziła się Stojka. Przynajmniej w niektórych grupach romskich jest bowiem przyjęte, że kobiety powinny używać pisma w sposób ograniczony – głównie do interakcji z nie-Romami. Jakakolwiek publikacja zatem stanowi kwestię złożoną i może doprowadzić do przykrych i nieprzewidzianych konsekwencji. Dodatkowo zwłaszcza gdy tekst tematyką swą dotyka delikatnych i wrażliwych społecznie aspektów romskiej tradycji i kultury, może być traktowany jako groźba asymilacji.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Ceija Stojka · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.