W średniowieczu lud Kwenów doznał rozpadu zapoczątkowanego ekspansją Karelów ok. 1100, a zakończonego, gdy Szwedzi wyznaczyli granice swojego państwa na północnym wschodzie. Stało się to po zawarciu pokoju w Nøteborgu w 1323. W XVI w. do Finnskogene w krainie Østlandet na południowym wschodzie Norwegii przybyła grupa ludności fińskiej, którą określano mianem Kwenów. Według Hansa Kr. Eriksena nie można mylić tych dwóch grup. Kwenowie to ludność o korzeniach w Finlandii lub północnej Szwecji, która zamieszkuje Nordkalotten. Mianem Kwenów nie można nazywać Finów przybyłych do Østlandet.
Osadnictwo w Norwegii W pierwszych spisach ludności prowadzonych dla celów podatkowych w 1520 i później pojawiają się pojedynczy Kwenowie. Nie zajmowali zwartego obszaru. Prawdopodobnie byli to fińscy emigranci, którzy szukali pracy przy sezonowych połowach ryb na wybrzeżu północnej Norwegii, w fiordach albo rzekach. Kwenowie byli zręcznymi i pracowitymi rolnikami, wielu było cenionymi rzemieślnikami (kowale, stolarze, smolarze), więc byli cenieni przez rząd norweski. Regularna migracja Kwenów do północnej Norwegii miała miejsce dopiero w I poł. XVIII w. i przebiegała falami.
Einar Niemi wydzielił trzy etapy fińskiej emigracji do Norwegii: