ok. 1720–1820 od lat 20. XIX w. do końca XIX w. aż do końca stulecia po II wojnie światowej, szczególnie w latach 60. XX w. i później.
W pierwszym etapie imigranci osiedlali się głównie w regionach Finnmark i Nord-Troms z powodu możliwości uprawy ziemi. Powstały osady: Tanadalen, Porsanger, Alta, Kvænangen, Nordreisa i Lyngen. Przyczyną migracji była III wojna północna (1700–1721), Finowie uciekali z wojska carskiego lub emigrowali z powodu głodu. Migracje ułatwiało to, że granica między Norwegią i Szwecją aż do Varanger została ustalona dopiero w 1751, a dalej na wschód w 1826.
Tereny zajmowane przez Kwenów były zasiedlone już przez Norwegów i Saamów. Zdarzały się małżeństwa pomiędzy Saamami i Kwenami. Od I poł. XVIII w. wśród Kwenów dominowali mężczyźni w średnim wieku. W świetle danych z 1740 ok. 8% kwenów przybyło do Norwegii ze Szwecji lub Finlandii z żoną, zaś 39% poślubiło kobiety Saamu. Kwenowie przejęli wiele cech od Saamu. Stali się dwujęzyczni, utrzymywali się z rybołówstwa, nosili ubrania i używali rzeczy uważanych za saamskie, ale lepiej od Saamu uprawiali ziemię.