Historia Początki Indian Army sięgają pierwszych lat po powstaniu sipajów z 1857 roku, często nazywanego w brytyjskich opracowaniach buntem Hindusów, kiedy w 1858 roku Korona przejęła bezpośrednie panowanie nad Indiami Brytyjskimi od Kompanii Wschodnioindyjskiej. Przed 1858 rokiem jednostki armii prezydencji były kontrolowane przez Kompanię i opłacane z jej zysków. Działały one obok jednostek British Army, finansowanych przez rząd brytyjski w Londynie.
Trzy armie prezydencji pozostawały oddzielnymi siłami, każda z własnym głównodowodzącym. Całościową kontrolę operacyjną sprawował głównodowodzący Bengal Army, który był formalnie głównodowodzącym Indii Wschodnich (Commander-in-Chief of the East Indies). Od 1861 roku większość oficerów zgromadzono w trzech Korpusach Sztabu Prezydencji (Presidential Staff Corps). Po II wojnie brytyjsko-afgańskiej komisja śledcza zaleciła zniesienie armii prezydencji.. Oddziały Uzbrojenia, Zaopatrzenia i Transportu oraz Finansowy zostały do tego czasu ujednolicone.