Styl Wczesny styl Hamdullaha naśladował styl Jakuta i Abdollaha Sajrafiego (zm. po 1345/46). Adoptował on sześć klasycznych duktów Jakuta i z biegiem czasu rozwinął własny styl. Udoskonalił także dukt divanî używany w osmańskich kancelariach przy sporządzaniu oficjalnych dokumentów. Spośród wszystkich rodzajów pisma jakich używał Hamdullah największy wpływ miał jego nesih (zobacz ilustrację nr 1 oraz nr 3 do 6). Był on zwarty i zgrabny, litery były pochylone lekko w lewo i pisane za pomocą płynnych pociągnięć podkreślających długie, zamaszyste ogonki litery nun, czy długie sin basmali. Płynność jego pisma była czasem podkreślana za pomocą niezgodnych z zasadami połączeń niektórych liter. Ten nesih miał posłużyć Hamdullahowi do skopiowania niemal pięćdziesięciu egzemplarzy Koranu, spośród których szczególnie wyróżniają się ocalałe rękopisy sporządzone dla Bajazyda, takie jak Koran z 1495/1496 (Biblioteka Pałacu Topkapı, E.H. 72) czy z 1503/1504 (Topkapı, A. 5) (ilustracja nr 1). Obok wspaniałej kaligrafii mają one także bogatą iluminację. Oprócz tego Hamdullah sporządził setki pojedynczych plansz z tekstami religijnymi i modlitwami, często w stylu gulnar, polegającym na zapisywaniu wydatnych liter obrysowanych konturem i wpisywaniem w ich wnętrzu linii tekstu w innym dukcie mniejszymi literami.