Występują na nich także małe rysunki i kompozycje marmurkowe ebrü, wszystko w nakreślonej ramce (zobacz ilustracje nr 3 do 6). Na tych planszach linia większego duktu (np. muhakkak lub reyhânî) jest zestawiana z kilkoma liniami w dukcie mniejszym. Aby nadać swojemu pismu odpowiedni rytm, Hamdullah wydłużał i powiększał części liter, które rozciągał tak, by objęły kolejny wyraz lub rozetę.
Wpływ Pojawienie się Hamdullaha było przełomowym momentem w historii tureckiej kaligrafii. Przez poprzednie dwa stulecia, od czasów powstania Sułtanatu Rumu, styl kaligrafii praktykowanej w Anatolii był całkowicie zależny od ewolucji zachodzącej poza jej granicami, szczególnie w Iranie. Teraz uzyskała ona własny, odrębny charakter. Hamdullah stał się najważniejszym spośród słynnych „siedmiu skrybów Anatolii”, którzy mieli tworzyć w jego czasach, i uznano go za ojca osmańskich kaligrafów, od którego miała się rozpoczynać ich genealogia (silsila). Co więcej, kaligrafia stała się tradycyjnym zajęciem członków rodu Osmanów, którzy w ten sposób kontynuowali tradycje Timurydów i Turkmenów (Kara Kojunlu i Ak Kojunlu). Hamdullah miał wielu uczniów, z których bez wątpienia najwybitniejszym był Ahmed Karahisari (zm. 1556), próbujący pchnąć osmańską kaligrafię w nieco innym kierunku niż jego mistrz.