Na bocznych drzwiach znajduje się inskrypcja, która o tym przypomina: "JUL. CARD. S. P. AD VINC. RESTITUIT".
Wewnątrz zobaczyć można m.in. pozostałości rzymskiej mozaiki (przeszklone). Z kolei w dwóch bocznych apsydach znajdują się dwa wczesnośredniowieczne sarkofagi przypisywane św. św. Witalisowi i Agrykoli z wykutymi figurami zwierząt (lwów, jeleni i pawi) na wypukłym reliefie. W prawej nawie, na ścianie, widnieje "krzyż męczeństwa św. Agrykoli" (w rzeczywistości pochodzi z późniejszego okresu). Ołtarz główny przebudowany jest z pogańskiego ołtarza i ustawiony jest przedsoborowo, tj. przy tylnej ścianie).
Bazylika Grobu Świętego thumb|left|Wnętrze Bazyliki Grobu Bazylika Grobu Świętego (wł. Basilica del Sepolcro) pochodzi z V wieku. Miała stanowić odwzorowanie konstantyńskiej Bazyliki Grobu Świętego w Jerozolimie. Zniszczona podczas najazdu węgierskiego w X wieku. Odbudowana na początku XI wieku przez benedyktynów.
Budynek o planie centralnym, zbudowany na obwodzie nieregularnego ośmiokąta. Bazylika zwieńczona jest dwunastokątną kopułą, wzniesioną na dwunastu marmurowo-ceglanych kolumnach. Na środku znajduje się edykuła w której znajdują się relikwie św. Petroniusza, odkryte tutaj w 1141 r. Drzwi Grobu otwierane są tylko w jednym tygodniu w roku, po celebracji Wigilii Paschalnej w obecności bożogrobców.