Na strychu w domu ojczyzma znalazła publikację B. Hoffa Początki Wisły i Wiślanie (Warszawa 1888), która wpłynęła na jej zainteresowanie etnografią, podobnie jak opracowanie M. Wysłouchowej Przyczynki do opisów wsi Wisły w Cieszyńskiem („Lud”, 1896). Nie prowadziła naukowych badań etnograficznych, ale wysłuchiwała opowieści wiślan, spisywała je, korzystała z miejscowych archiwów. Pisała eseje i opowiadania, które można określić jako „literackie pisarstwo etnograficzne”. Zostały zebrane w kilku tomikach. Pierwszym była Wisła, wieś słowiańsko-ewangelicka (Bytom 1948). Pisała w wiślańskiej odmianie gwary śląskiej. Opisywała przemiany Wisły: z biednej wsi rolniczo-pasterskiej do miejscowości letniskowej. Łączyła opisy życia religijnego ze starymi powiastkami i magicznymi obrzędami. Odnosiła się do kwestii kształtowania się polskiego poczucia narodowego, pisała o genezie dystansu najstarszych wiślan do polskości. Podejmowała temat życia kobiet połączonego z rytmem pór roku, przyjmując perspektywę feministyczną i nowoczesną. Pisała o ludzich z marginesu społecznego, nie traktowała seksualności jako tabu, a jako naturalny element życia, pisała o przemocy wobec kobiet, ich dyskryminowaniu.