W latach 1939–1942 pracowała w mleczarni w Wiśle, potem krótko mieszkała w Warszawie i opiekowała się dziećmi. W 1943 została wysłana do III Rzeszy na roboty przymusowe. Po kilku miesiącach wróciła do Wisły. Pracowała jako ekspedientka.
Po wojnie zatrudniła się w Szkole Podstawowej w Wiśle-Malince, a od 1954 w Wiśle-Centrum. Ukończyła wyższy kurs nauczycielski w Kielcach w zakresie nauczania j. polskiego i historii. W 1966 przeszła na emeryturę. Nadal pracowała w szkolnej bibliotece, przygotowywała przedstawienia teatralne. Gromadziła eksponaty do powstającego Muzeum Beskidzkiego w Wiśle.
Zmarła w Domu Pomocy Społecznej w Cieszynie. Została pochowana na cmentarzu ewangelickim „Na Groniczku” w Wiśle.
Twórczość W 1928 zadebiutowała w czasopiśmie „Nasza Droga” tekstem Spod góralskiej strzechy. Czasopismo wydawała nauczyciela Marii, J. Morecka, współpracowniczka J. Korczaka. Maria poznała Z. i I. Solarzów, działaczy chłopskich i twórców Uniwersytetu Ludowego w Szycach. Po 1931 publikowała w „Zaraniu Śląskim” i „Głosie Młodzieży Ewangelickiej”. Będąc na emeryturze, pisała artykuły do „Głosu Ziemi Cieszyńskiej” i „Kalendarza Ewangelickiego”. Pisała teksty do wiślańskiego radiowęzła.