Wodorotlenek glinu () występuje w dwóch odmianach krystalicznych: gibbsyt i otrzymywany sztucznie . Istnieje także , występujący w postaci minerałów diasporu i bemitu. Wodorotlenek glinu jest amfoteryczny. Ogrzewanie do temperatury ok. 1500 K skutkuje powstaniem tlenku glinu , występującego w naturze jako minerał korund. w wyniku ogrzewania z tlenkami metali na II stopniu utlenienia tworzy związki zwane spinelami:
Duże znaczenie przemysłowe mają , a zwłaszcza MAO (metylowy aluminoksan), z którego produkuje się sita molekularne, oraz powszechnie wykorzystuje jako stałe podłoże dla wielu katalizatorów. Glina i kaolin, powszechnie wykorzystywane przy produkcji ceramiki, to złożone mieszaniny glino-krzemianów. thumb|Rubin z Indii – czerwona odmiana korundu
Właściwości fizyczne Jest srebrzystobiałym metalem o niskiej gęstości, bardzo dobrej kowalności i dużej plastyczności. Jest łatwy w odlewaniu i obróbce, podczas której nie tworzy iskier. Wykazuje dobre przewodnictwo elektryczne, jest paramagnetyczny. W postaci czystej jego właściwości mechaniczne są słabe, które jednak można znacząco poprawić poprzez niewielkie ilości dodatków stopowych.