Na Politechnice Warszawskiej wykładał gospodarkę wodną, projektowanie i eksploatację systemów wodnogospodarczych, strategię, politykę i prawo międzynarodowe w ochronie środowiska. Prowadził wykłady i seminaria na zaproszenie Uniwersytetu Kyoto, Uniwersytetu w Lund, Politechniki Budapeszteńskiej, Wolnego Uniwersytetu Brukselskiego, Politechniki Praskiej, Uniwersytetu w Perugii oraz Wageningen University & Research.

Pod koniec lat 80. pracował jako przewodniczący Grupy Roboczej Programu Środowiska ONZ nad Studium Diagnostycznym i Master Planem Ochrony Środowiska Zlewni Jeziora Czad (Afryka). W 1990 został powołany przez rząd RP i Komisję Helsińską na zastępcę przewodniczącego Grupy Zadaniowej Wysokiego Szczebla, która była odpowiedzialna za opracowanie Wspólnego Kompleksowego Programu Ochrony Środowiska Morza Bałtyckiego. Między 1982 a 1990 był członkiem Komitetu Doradczego UNEP ds. Gospodarki Wodnej. W latach 2007–2008 był konsultantem prac nad perspektywicznym planem gospodarki wodnej w międzynarodowej zlewni rzeki Kura-Aras (południowy Kaukaz), finansowanych przez US AID. W okresie 2008–2009 był kierownikiem interdyscyplinarnego zespołu, który opracował projekt Narodowej Strategii Gospodarowania Wodami Polski do 2030 roku.