Władysława Zamoyskiego, który zdecydował się na wydzierżawienie działki na skraju Kalatówek na 15 lat za cenę zaledwie 1 kr rocznie.
Wstępne prace konstrukcyjne rozpoczęto w październiku 1910 roku, a niedługo później podpisano umowę z wykonawcą Józefem Różyckim, któremu pomagał murarz i taternik Henryk Bednarski. Z uwagi na niekorzystne warunki atmosferyczne w okresie zimowym prace zakończono dopiero późną wiosną 1912 roku. Odbiór budynku nastąpił 7 lipca 1912 r., jednak ze względu na liczne niedociągnięcia zobowiązano wykonawcę do ich usunięcia. Mimo przeprowadzenia dalszych prac w schronisku nadal miała jednak panować wilgoć, za co Towarzystwo ponownie obwiniało wykonawcę. Ten jednak który odmawiał przyjęcia kolejnej reklamacji – strony nie potrafiły się porozumieć, wobec czego sprawę skierowano na drogę sądową. Ostatecznie w pełni wyposażony obiekt oddano do użytku 25 grudnia 1912 r., zaś uroczyste otwarcie musiano przesunąć z 8 grudnia 1912 r. na 5 stycznia 1913 r. Wśród zaproszonych gości znaleźli się delegaci Karpackiego Towarzystwa Narciarzy oraz sekcji narciarskich Akademickiego Klubu Turystycznego, Akademickiego Związku Sportowego czy Beskidenverein, a poświęcenia obiektu dokonał zakopiański prałat Kazimierz Kaszelewski.