Sama uroczystość połączona była z dwudniowymi zawodami narciarskimi, w których zwyciężył reprezentant gospodarzy Jan Hubert. Koszt budowy schroniska wyniósł 17 523,20 kr. Pierwszym gospodarzem obiektu został Stanisław Mroczkowski.
W okresie I wojny światowej w sezonach zimowych schronisko zajęte było na potrzeby austro-węgierskiej armii, która organizowała w tym miejscu kursy narciarskie dla żołnierzy. W tym czasie klucze do budynku przechowywane były w Zakopanem, niemniej gdy jeden z pododdziałów na przełomie 1914 i 1915 roku nie odebrał kluczy, nie mogąc dostać się do środka, zniszczył drzwi. W konsekwencji przy opuszczaniu budynku pozostawiono je niezamknięte, co przyczyniło się to do rozgrabienia wyposażenia schroniska. Wojenna zawierucha przyniosła budynkowi liczne zniszczenia, których naprawa w późniejszym okresie przeciągnęła się aż do roku 1921. Dopiero pod koniec tego roku schronisko ponownie udostępniono turystom. W kolejnych latach prowadzono dalszy remont i niewielką rozbudowę. W latach 1921–1932 na Kalatówkach gospodarzył Dominik Korzeniowski. Patronem budynku został Aleksander Bobkowski, działacz TTN i prezes Polskiego Związku Narciarskiego.