reed: w: Studia nad dziejami Słowiańszczyzny, Polski i Rusi w wiekach średnich, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, Poznań 1986, s. 151–181, . Początkowo w skład związku plemion serbskich wchodziły następujące plemiona: Głomacze-Dalemińcy, Łużyczanie, Milczanie, Chutyzi, Susłowie, Kolędycze, Żyrmunty, Żytyczanie.
Historia Serbołużyczan
thumb|Terytorium Surbiów pod władzą Derwana na południu Połabia w VII wieku thumb|left|Rekonstrukcja łużyckiego grodu Radusch w okolicach miasta Vetschau na Łużycach Dolnych thumb|Tereny zamieszkane przez Słowian we wczesnym średniowieczu na niemieckiej mapie – widoczny przebieg Limes Sorabicus. thumb|Terytorium zamieszkiwane przez Serbołużyczan w 1843 roku thumb|left|Mapa Niemiec z zaznaczonym obszarem zamieszkanym przez Łużyczan
W ciągu VI wieku n.e. Serbołużyczanie zajęli cały region rozciągający się między rzekami Bobrem, Kwisą i Odrą na wschodzie, a rzekami Soławą (niem. Saale) i Łabą na zachodzie (por. Biała Serbia). Na północy region ich osadnictwa sięgał do Berlina. Granica ich zamieszkania rozciągała się wzdłuż granicy nazywanej po łacinie Limes Sorabicus. Kronika Historia Francorum spisana przez Fredegara w 631 r.