W listopadzie 1935 został przeniesiony do 14 Dywizjonu Artylerii Konnej w Białymstoku na stanowisko dowódcy dywizjonu. W sierpniu 1938 został przeniesiony do 23 Pułku Artylerii Lekkiej w Będzinie na stanowisko dowódcy pułku. Na stopień pułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 2. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 24 sierpnia 1939, w czasie mobilizacji, objął obowiązki dowódcy Artylerii Dywizyjnej 23 Dywizji Piechoty. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej. Razem z płk. Włodzimierzem Dembińskim przedostał się na Węgry, a następnie do Francji. Od 20 lutego do 31 marca 1942 był słuchaczem kursu taktyczno-informacyjnego dla dowódców artylerii dywizyjnej, dowódców pułków i oficerów sztabowych. W październiku tego roku został komendantem Centrum Wyszkolenia Artylerii.
Był żonaty z Ireną Marią z hrabiów Montchainette (1895–1976), z którą miał córkę Hannę Marię Janinę (ur. 11 października 1922). Został pochowany obok żony (ewentualnie jest to grób symboliczny) na cmentarzu parafii św.