Julian Markowski, ps. „Ciernik”, „Juliusz”, „Bończa”, „Brodacz” (ur. 7 stycznia 1897, zm. 27 września 1970 w Krakowie) – podpułkownik Armii Krajowej.
Życiorys Urodził się 7 stycznia 1897 na Wołyniu, w rodzinie Władysława (1860–1920), członka Polskiej Organizacji Wojskowej, rozstrzelanego przez bolszewików, i Anieli z Trzeciaków h. Strzemię (ur. 1865). Miał czworo rodzeństwa.
W latach 1918–1919 służył w 4 Dywizji Strzelców Polskich. Był słuchaczem kursu przeszkolenia oficerów piechoty, pochodzących z armii rosyjskiej. 30 września 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika piechoty, zaliczony do Rezerwy armii i przydzielony do 30 Pułku PiechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 96 z 9 grudnia 1919 roku, poz. 3853.. W szeregach tego pułku walczył na wojnie z bolszewikami. Dowodził kompanią. Uczestniczył w bitwach pod Leplem i Połockiem, gdzie był po raz pierwszy ciężko ranny. Po wyleczeniu powrócił na front. W bitwie nad Dźwiną został ranny po raz drugi.