Po wybuchu I wojny światowej został powołany do wojska Imperium Rosyjskiego i otrzymał przydział do apteki w szpitalu wojskowym w Brześciu nad Bugiem. W późniejszym okresie został przydzielony do szpitala wojskowego w Omsku, gdzie działał w Polskim Towarzystwie Pomocy Ofiarom Wojny. Wraz z Józefem Zastowskim założył też komórki Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy w tym mieście.
W 1917 roku dołączył do Czerwonej Gwardii i walczył w wojnie domowej w Rosji. Dostał się następnie do niewoli, skąd uciekł i ukrywał się pod przybranym nazwiskiem. W 1918 roku udało mu się objąć funkcję archiwisty w Ministerstwie Przemysłu, Handlu i Aprowizacji w rządzie admirała Aleksandra Kołczaka.
W 1919 roku powrócił do Polski. Dołączył do Komunistycznej Partii Robotniczej Polski. W wyborach parlamentarnych w 1919 roku był kandydatem do Sejmu Ustawodawczego, później kandydował też z list Związku Proletariatu Miast i Wsi. W 1922 roku policja dokonała rewizji w jego domu, a on sam został aresztowany i osadzony na 9 miesięcy w więzieniu w Kaliszu.