W listopadzie 1918 r. dowodził estońskim desantem pod Utrią, zaś w końcu roku został mianowany głównodowodzącym całej armii estońskiej. We wrześniu 1919 r. otrzymał stopień kontradmirała.
W latach 1919–1920 był deputowanym do estońskiego Zgromadzenia Ustawodawczego z listy Partii Ludowej. W latach 1920–1924 kierował Związkiem Straży, organizacją walczącą z korupcją w młodym państwie estońskim, wydawał również pisma Eesti i Valve. W 1923 r. utworzył Partię Narodowo-Liberalną, która nie odniosła sukcesu wyborczego. Wycofał się wówczas z życia politycznego, wyjechał z Estonii i w latach 1924–1930 był farmerem w Kanadzie. W 1930 r. wrócił do kraju i do 1932 r. działał w związku wabsów. W 1937 r. zasiadał w Zgromadzeniu Narodowym.
Po aneksji Estonii przez ZSRR zdołał w 1941 r. uniknąć masowych deportacji na Syberię. Następnie zbiegł do Finlandii, gdzie pozostał przez cały okres niemieckiej okupacji ojczyzny. Kontynuował działalność polityczną, współtworząc Biuro Estońskie, które dążyło do odbudowy po wojnie niepodległej EstoniiJan Lewandowski, Estonia. Warszawa: Trio, 2001, s. 155. .. Pitka miał nadzieję, że będzie to możliwe dzięki wsparciu zachodnich aliantówRafał Wnuk: Leśni Bracia. Podziemie antykomunistyczne na Litwie, Łotwie i w Estonii 1944–1956. Warszawa-Lublin: Bellona-Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, 2018. , s.