Dzień później w Narwie proklamowano powstanie Estońskiej Komuny Ludu Pracującego; Armia Czerwona kontynuowała marsz na zachódT. Paluszyński, Walka o niepodległość Estonii 1914-1920, Oficyna Wydawnicza WSJO, Poznań 2007, s. 244..

23 grudnia 1918 r., po reorganizacji estońskich sił zbrojnych, liczących już dwie dywizje, Aleksander Tõnisson został mianowany dowódcą 1 Estońskiej Dywizji i zarazem północnego, viruskiego odcinka frontu. W grudniu otrzymał również awans na stopień generałaT. Paluszyński, Walka o niepodległość Estonii 1914-1920, Oficyna Wydawnicza WSJO, Poznań 2007, s. 263-265. jako jeden z trzech pierwszych oficerów w armii estońskiej (obok Andresa Larki i Ernsta Põddera). Jednostki 1 Estońskiej Dywizji na początku 1919 r. odparły bolszewickie natarcie na Kehrę i Aidu, powstrzymując marsz na TallinnT. Paluszyński, Walka o niepodległość Estonii 1914-1920, Oficyna Wydawnicza WSJO, Poznań 2007, s. 271-272.. W maju 1919 r. jednostki dowodzonej przez Tõnissona dywizji wzięły udział w nieudanej ofensywie białego rosyjskiego Korpusu Północnego z terytorium Estonii na PiotrogródT. Paluszyński, Walka o niepodległość Estonii 1914-1920, Oficyna Wydawnicza WSJO, Poznań 2007, s. 303.. W grudniu tego samego roku z powodzeniem bronił linii rzeki Narwy przed ostatnią w czasie wojny o niepodległość Estonii ofensywą Armii CzerwonejT.