Po powrocie do pułku został wyznaczony na stanowisko oficera instrukcyjnego przysposobienia wojskowego, a 24 września 1927 został dowódcą 8 kompanii. W 1932 był absolwentem XI promocji w Wyższej Szkoły Wojennej. 1 listopada 1932 otrzymał skierowanie do Wojskowego Biura Historycznego, w którym przebywał do wybuchu wojny. W roku 1935 w 54 pułku piechoty odbył staż na stanowisku dowódcy batalionu. W WBH otrzymał awans na stopień majora dyplomowanego ze starszeństwem z 1 stycznia 1936.
W marcu 1939 jako oficer sztabu służył w dowództwie 20 Dywizji Piechoty, a następnie Armii „Poznań”. Po bitwie nad Bzurą z częścią rozbitej armii przedostał się do Warszawy, gdzie brał udział w jej obronie będąc w sztabie gen. Tadeusza Kutrzeby. Po kapitulacji przebywał w obozie jenieckim w Königstein, a później w oflagu VII A Murnau. Po wyzwoleniu służył w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie, a kiedy został zdemobilizowany zamieszkał w Wielkiej Brytanii, gdzie pracował w Instytucie Historycznym im. Gen. Władysława Sikorskiego z siedzibą w Londynie. Pośmiertnie został mianowany podpułkownikiem.
Zmarł 3 listopada 1950, a 9 listopada pochowany na cmentarzu St. Mary's Cemetery, Kensal Green (kwatera 20/4-26735)M.J.