Wypady na Dyneburg W pierwszych dniach października 3 Dywizja Piechoty Legionów zluzowała oddziały 1 Dywizji Piechoty Legionów rozmieszczone nad Dźwiną na lewym skrzydle grupy generała Śmigłego Rydza. 23 pułk piechoty obsadził odcinek Dźwiny od majątku Lassenberg aż do toru kolejowego Wilno – Dyneburg włącznie. Bataliony pułku pełniły tam służbę rotacyjnie. Jesienią i zimą 23 pp dokonuje serii wypadów po zamarzniętym lodzie na sowieckie oddziały broniące Dyneburga. Dwa z nich przeprowadził ppor. Tadeusz Niezabitowski. Wypady te oprócz zdobyczy w jeńcach i materiale wojennym miały wielkie znaczenie moralne, stwarzając wśród nieprzyjacielskich żołnierzy stały stan niepokoju.

Bilans walk W walkach o przyczółek i Fort „Grzywa” Polacy stracili 268 zabitych i rannych oraz jeden czołg. Straty sowieckie to kilkuset zabitych, potopionych i rannych. Polacy wzięli do niewoli ponad 400 jeńców, zdobyli 20 ckm-ów.

Dla zachowania pamięci na chorągwi 6 pułku piechoty Legionów widnieje napis: „Dyneburg 27.IX.1919”.

Bitwa o Dyneburg w 1920 W grudniu 1919 Łotwa zwróciła się do Polski z prośbą o pomoc wojskową w usunięciu ze swego terytorium oddziałów Armii Czerwonej. Naczelny Wódz wydzielił do tego zadania grupę operacyjną pod dowództwem gen. Edwarda Rydza-Śmigłego w składzie 1. i 3 Dywizja Piechoty Legionów.