Po zmianie prawa w 1904 mogła zacząć pracę w szpitalu psychiatrycznym Paris Villejuif jako pierwsza kobieta we Francji. Pracowała w różnych placówkach. Aktywność w masonerii (od 1904), działalność socjalistyczna i feministyczna sprawiły, że nie zdała egzaminów. Z nieznanych powodów odmówiono jej drugiej szansy, zakładając, że o nią się ubiegała. Pracowała prywatnie w różnych dzielnicach Paryża. W 1906 została pierwszą wykwalifikowaną kobietą psychiatrką we Francji. W 1912 została etatową tymczasową lekarką pocztową.
W 1914 zgłosiła się do pracy jako lekarka wojskowa, ale odmówiono jej zgody. Starała się o posadę w Czerwonym Krzyżu pod warunkiem, że będzie mogła pomagać zarówno Francuzom, jak i Niemcom. Była jedną z niewielu francuskich socjalistów, którzy potępiali I wojnę światową i uważali ją za imperialistyczną. Unikała otwartego oporu wojennego. Między 25 sierpnia 1914 a 27 września 1918 prowadziła dziennik, w którym odnotowała zaniepokojenie wzrostem irracjonalności i nienaukowych systemów wierzeń oraz obrzydzeniem wobec szowinizmu wielu feministek i socjalistów oraz chęci robotników do walki z braćmi. Pisała: W gruncie rzeczy ci ludzie mają to, na co zasłużyli;