W latach 1909–1911 była członkinią Stałej Rady Administracyjnej Partii Socjalistycznej. Między 1908 a 1914 napisała 7 książek o tematyce feministycznej i politycznej oraz liczne artykuły publikowane w "L'Humanité", "La Guerre sociale", "Équité", "Le Libertaire" "L'Idée libre" "La Suffragiste". W latach 1917–1923 współpracowała z feministycznym tygodnikiem pacyfistycznym "La Voix des Femmes". Po zakończeniu I wojny światowej na łamach "La Suffragiste" broniła rewolucji bolszewickiej. Koszty druku zmusiły ją do likwidacji tytułu w 1919.
W 1920 wzięła udział w kongresie w Tours, gdzie popierała utworzenie Francuskiej Partii Komunistycznej, która uwzględniała w programie równość płciową. W 1921 nielegalnie wyjechała do Rosji, by wziąć udział w drugim Międzynarodowym Kongresie Kobiet Komunistek. W 1926 odeszła z Partii Komunistycznej, ponieważ twierdziła, że komunizm musi obejmować wolność. Poparła wyznaczenie pierwszych ministrów kobiet do rządu Frontu Ludowego Léona Bluma w 1936.