The Origins of Jewish Secularization in Eighteenth-Century Europe. University of Pennsylvania Press, 2011. pp. xi–xiii..
Pod koniec XVIII wieku żydowska autonomia gminna została stopniowo zniesiona przez powstające scentralizowane państwa Europy, a wraz z nią autorytet rabinów i strażników do karania odstępców. Akulturacja, fragmentaryczna integracja i, co mniej ważne, myśl Oświecenia, wszystko to szybko kruszyło tradycyjne przestrzeganie. Wraz z osłabieniem chrześcijaństwa tradycyjna rola Żydów jako upokorzonych świadków jego prawdy nie była już polityczną maksymą, a absolutystyczni władcy zastanawiali się, jak uczynić z nich pożytecznych poddanych. Żydowscy intelektualiści, członkowie nowej, nierabinicznej, zsekularyzowanej elity, również próbowali rozwiązać współczesne problemy. Radykalni żydowscy oświeceniowcy, tacy jak Saul Ascher, Lazarus Bendavid i Perez Peter Beer, zasugerowali, że judaizm należy zredukować do niewiele więcej niż deizmu. Jednak nawet ich argumenty opierały się na koncepcji boskiego objawieniaAlan T. Levenson, Roger C. Klein, An Introduction to Modern Jewish Thinkers: From Spinoza to Soloveitchik, Rowman & Littlefield, 2006. p. 121.