mając na celu przywrócenie religii do starożytnej, „czystej” wersji, zanim przykazania Boże zostały rzekomo zepsute przez irracjonalne dodatki.

Ostatecznie ograniczenia emancypacji w Europie Środkowej i Zachodniej, chęć tolerowania Żydów jako wyznania podobnego do chrześcijaństwa i odrzucenie wszelkich śladów autonomii korporacyjnych, sprawiły, że modernizacja i sekularyzacja znalazły wyraz w wyznaniu judaizmu. Ograniczało się to do sfery prywatnej, podczas gdy Żydzi mieli podporządkować się normom obywatelskim w sferze publicznej i identyfikować się z państwem narodowym w sferze politycznej, często jako „obywatele wiary mojżeszowej”. Synagoga, życie rodzinne i kwestie stricte religijne – rozróżnienie między sferami „świeckimi” i „religijnymi”, importowane z chrześcijaństwa, było obce tradycji żydowskiej – były jedynymi miejscami, w których można było wyrazić żydowskość. Powstający ruch reformatorski radykalnie zmienił religię, aby można było ją dostosować do współczesnych okoliczności. Tradycjonaliści, łącząc się w samoświadomą ortodoksję, po cichu tolerowali zmiany, przymykając oko na pozbawioną zasad luźność.