Ponieważ jednak kadłub P-61 był na tyle szeroki, że mógł bez problemu zmieścić 4 działka położone obok siebie, zdecydowano się na takie rozwiązanie, które eliminowało powyższy problem.

Przeniesienie działek ze skrzydeł do kadłuba uprościło także wewnętrzną konstrukcje skrzydeł i pozwoliło na zamontowanie w nich większych zbiorników z paliwem (pierwotnie 2044 l, po zmianach 2445 l).

Zdalnie kierowana wieżyczka położona na grzebiecie samolotu mogła być sterowana przez każdego członka załogi włącznie z operatorem radaru, który mógł kierować ogniem wyłącznie na podstawie wskazań radaru, bez wizualnego kontaktu z celem.

Zamontowany w nosie radar SCR-720 w trybie „Airbone Intercept” (przechwytywanie) miał zasięg około 8 kilometrów; mógł służyć także jako pomoc nawigacyjna dla innych samolotów czy identyfikator IFF.

thumb|P-61 należący do 419 Nocnego Dywizjonu Myśliwskiego

Użycie bojowe Szkolenie na P-61 rozpoczęto jesienią 1943 roku. Pierwsze dywizjony przezbrojone w P-61 skierowano do walki z Japonią na Pacyfiku począwszy od maja 1944 roku. Pierwszy lot bojowy wystartował z lotniska na wyspie Saipan 26 czerwca 1944.