Uznano jednak, że De Havilland Mosquito wystarczająco dobrze spełnia swoją rolę jako myśliwiec nocny.
W samolotach P-61A-5-NO zmieniono silniki na R-2800-65 o mocy 2250 KM każdy. W P-61A-10-NO dodano instalację wtrysku wody do silników w celu chwilowego podniesienia ich mocy w sytuacjach bojowych. W tej odmianie po raz pierwszy zastosowano malowanie kolorem czarnym błyszczącym. Zbudowano 120 sztuk tej odmiany. W 20 z nich dodano możliwość przenoszenie pod skrzydłami albo zbiorników z paliwem o pojemności 1164 l (potem 1409 l), albo 2 bomb o masie 726 kg. Oznaczano je potem jako P-61A-11.
P-61B W wersji tej (od odmiany P-61B-1-NO) wprowadzono zmiany sugerowane przez pilotów z jednostek bojowych latających na wersji P-61A. Zastosowano nowy, lepszy radar SCR-720C A/I. Wydłużono też o 20,32 cm (8 cali) kabinę załogi. Zmieniono system zamykania osłon podwozia z hydraulicznego (który sprawiał problemy) na mechaniczny. Ponadto podzielono osłony podwozia na części, tak aby w pozycji wysuniętej 3/4 ich można było zamknąć jako ochronę przed dostawaniem się tam zanieczyszczeń. Ponadto wprowadzono awaryjne wypuszczanie podwozia i jego blokadę na wypadek, gdyby główny mechanizm zawiódł. Ulepszono też system ogrzewania kabiny załogi oraz wprowadzono automatyczne sterowania klapkami chłodzenia silnika i chłodnic oleju.