Wersje thumb|left|Cztery Beaufightery należące do 404. dywizjonu RCAF-u w lutym 1945 roku Mk. I Pierwsza wersja produkowana seryjnie. Weszła do służby jesienią 1940 roku. Napędzana była silnikami gwiazdowymi Bristol Hercules III, każdy o mocy 1044 kW (1400 KM). Osiągał prędkość 497 km/h na wysokości 4572 m, chociaż oczekiwano, że będzie ona wynosiła 540 km/h, czyli dorówna prędkości Hawker Hurricane. Pierwsze 50 egzemplarzy wersji Mk. I było uzbrojonych w cztery działka kalibru 20 mm. W następnych maszynach dodano sześć km kalibru 7,7 mm w skrzydłach. W ostatnich 120 maszynach wersji Mk. I zamontowano silnik Hercules XI. Łącznie wyprodukowano 300 maszyn wersji Mk. I. Samolot niezbyt dobrze nadawał się do roli dziennego myśliwca, ponieważ jednak zwiększała się liczba nalotów nocnych na Wyspy, przerobiono go na nocny myśliwiec, montując w jego nosie radar AI Mk. IV i w służbie zastąpił w tej roli Blenheima Mk. IF. Z chwilą opracowania podwersji IC wersję tę oznaczono Mk.IF. Podwersja Mk.IC, morska przeznaczona była do służby w RAF Coastal Command. Samoloty te wyposażano w możliwość przenoszenia bomb i wykorzystywano do ataków na cele nawodne (np. statki), jak i naziemne. W wersji Mk. IC usuwano karabiny w skrzydłach, a w ich miejsce montowano dodatkowe zbiorniki paliwa. thumb|left|Beaufighter Mk.