IC w zbiorach National Museum of the United States Air Force Mk. II Z uwagi na trudności z dostępnością silników gwiazdowych Hercules (priorytet miały bombowce napędzane tymi silnikami), rozpoczęto prace nad wersją napędzaną silnikiem rzędowym chłodzonym cieczą Rolls-Royce Griffon. Ponieważ jednak i w tym wypadku priorytet miały bombowce Fairey Barracuda, wersję tę wyposażono ostatecznie w silniki rzędowe chłodzone cieczą Rolls-Royce Merlin XX o mocy 1280 KM przejęte z linii produkcyjnej dla bombowca Lancaster łącznie z jego okapotowaniem. Produkowano tylko wersję nocnego myśliwca Mk. IIF. Wersja ta, pomimo słabszych silników, była szybsza od wersji Mk. IF na dużych wysokościach, ale z drugiej strony wydłużyła się droga startu. Ponadto z uwagi na innych kształt osłon silnika i rozkład mas w samolocie znacznie pogorszyły się jego właściwości lotne, zwłaszcza stateczność podłużna. Z tego powodu w ostatnich egzemplarzach zamontowano przed statecznikiem pionowym dodatkową płetwę. Zmianę tę zastosowano też na ostatnich egzemplarzach wersji Mk. I. Dowództwo RAF Fighter Command zrezygnowało jednak z tej modyfikacji dla swoich nocnych myśliwców, uważając, że samoloty te stają się zbyt stabilne jak dla swoich zadań nocnego myśliwca.