Zmianę tę miały wersje produkowane dla RAF Coastal Command.
Mk.III Wersja eksperymentalna z potrójnym statecznikiem pionowym. Nieprodukowana seryjnie. thumb|left|Beaufighter z 30. Squadronu RAAF-u nad Górami Owena Stanleya w Papui-Nowej Gwinei w 1942 roku Mk. IV Jak wersja Mk. III, ale napędzana silnikami Rolls-Royce Griffon. Też nieprodukowana seryjnie.
Mk.V Jak wersja Mk.II wyposażona w grzbietową wieżyczkę Boulton Paul z czterema km. Zbudowano cztery egzemplarze.
Mk. VI Nowa wersja, produkowana od wiosny 1942 roku, była napędzana silnikami Hercules VI o mocy 1230 kW (1650 KM) każdy. Produkowano dwie odmiany Mk. VIC – morską – dla RAF Coastal Command oraz Mk.VIF, nocny myśliwiec, wyposażoną w radar AI Mk.VIII. Pod koniec 1942 roku Mk.VIC wyposażono w możliwość przenoszenia jednej torpedy. Tak zmodyfikowane egzemplarze oznaczono Mk.VIC (ITF) – interim torpedo fighters. Samoloty te zastąpiły w tej roli samoloty Beaufort.
Mk. VII Wersja tylko w stadium projektu z nowymi silnikami i czterołopatowymi śmigłami.
Mk. VIII i Mk.IX Oznaczenie przeznaczone dla wersji mających być produkowanych w Australii. Nie zbudowano ani jednego egzemplarza. thumb|left|Beaufighter obsługiwany przez mechaników na afrykańskiej pustyni