Zmianę tę wprowadzono także w ostatnich schodzących z linii produkcyjnej egzemplarzach wersji Mk.X.
Mk. XII Wersja tylko w fazie projektu. Miała być wyposażona w nowe silniki Hercules 27 oraz mieć możliwość przenoszenia dodatkowych odrzucanych zbiorników paliwa albo bomb 455 kg pod skrzydłami.
Mk. 21 Produkowana w Australii wersja bazująca na Mk. X. Napędzana była silnikami Hercules XVIII. Wyposażona była w autopilota, pod skrzydłami mogła przenosić bomby do 117 kg albo rakiety. Uzbrojenie stanowiły cztery działka kal. 20 mm w kadłubie i cztery km 12,7 mm w skrzydłach. Nie była wyposażona w radar. Wyprodukowano 365 egzemplarzy.
Użycie samolotów Bristol Beaufighter Samoloty Bristol Beaufighter były używane przez 53 dywizjony RAF-u, w tym przez polski 307. Dywizjon „Lwowskich Puchaczy” i 15 dywizjonów Royal Navy. Ponadto maszyny tego typu wykorzystywały siły powietrzne krajów należących do Wspólnoty Narodów, w tym Royal Australian Air Force, Royal Canadian Air Force, Royal New Zealand Air Force i South African Air Force. Poza tym używało ich także amerykański USAAF.
Od 1944 roku wyprodukowano w Australii 365 egzemplarzy samolotów w wersji Mk.