21 nazywanych DAP Beaufighter.
Beaufightery były używane także przez siły powietrzne Portugalii, Turcji, Republikę Dominikany i chwilowo przez lotnictwo Izraela.
Cechy lotno-pilotażowe Bristole Beaufightery miały dwie szczególnie determinujące cechy lotno-pilotażowe – bardzo złe właściwości w korkociągu i duże problemy pilotażowe w razie asymetrii ciągu (awaria jednego silnika). Obydwie te cechy wynikały z bardzo złej stateczności kierunkowej i małej skuteczności steru kierunku. Szczególnie źle wyglądało to w wersji IIF z silnikami rzędowymi (zwiększona powierzchnia boczna), nawet w locie ustalonym maszyna „myszkowała”, schodziła też z kierunku podczas startu i lądowania. Bardzo dużo załóg zginęło podczas próby lądowania na jednym silniku, w razie dodania gazu na jedynym pracującym silniku maszyna półbeczką przewracała się na plecy. Z tego też powodu zginął polski dowódca 307. Dywizjonu mjr Antonowicz. Inną cechą była też niewystarczająca moc zespołów napędowych, też najgorzej wypadała tu najsłabsza wersja IIF. W późniejszym okresie wojny maszyny przystosowano do niszczenia celów naziemnych salwami rakiet mocowanych pod płatem.
Przypisy
Kategoria:Brytyjskie samoloty myśliwskie II wojny światowej Kategoria:Samoloty Bristol Kategoria:Myśliwce nocne Kategoria:Brytyjskie samoloty torpedowe II wojny światowej Kategoria:Samoloty myśliwskie z napędem śmigłowym