Do Francji wróciła po ogłoszeniu amnestii z 1880 r. i zamieszkała w Montpellier, gdzie ponownie zaangażowała się w różne grupy socjalistyczne i stała się jedną z przywódczyń tego ruchu w latach 80. i 90. Toczyła spór z Hubertine Auclert, liderką ruchu sufrażystek, którą krytykowała za wąskie skupienie się wyłącznie na prawach wyborczych i uważała, że samo danie kobietom prawa głosu nie doprowadzi do ich emancypacji, gdyż jej zdaniem wiele z nich znajdowało się pod wpływem Kościoła, co wykluczało w ich wypadku suwerenne decyzje wyborcze. Ponadto uważała, że prawo wyborcze nie wyzwoli kobiet z pułapki biedy, do której wpędził jej system kapitalistyczny. Była zdecydowaną antyklerykałką, uważała katolicyzm i wolność za pojęcia sprzeczne, opowiadała się za likwidacją klasztorów i kościołów, wysłaniem księży do pracy.