Pod wpływem liberalnej feministki Eugénie Potonié-Pierre stopniowo zmieniła poglądy na udział kobiet w życiu politycznym i w 1893 r. dołączyła do organizacji sufrażystek Solidarność. Ostatecznie uznała, że kobiety mogą być moderatorkami w życiu politycznym, stanowić siłę, która zwalczy korupcję. Jako kandydatka Solidarności wystąpiła w wyborach do rady miejskiej Paryża, do którego zdążyła się przeprowadzić. Ponadto do 1896 r. napisała serię artykułów do czasopisma Solidarności pt. Kwestia Społeczna, a od 1894 r. była sekretarzem redakcji aż do zakończenia wydawania pisma trzy lata później.

Po zamachu na cara Aleksandra II, Minck organizowała demonstracje w obronie biorącej udział w organizacji zamachu Hesi Helfman, którą skazano na śmierć przez powieszenie. Podczas tych demonstracji została aresztowana, a sąd uznał ją za niepoczytalną i, traktując to jako okoliczność łagodzącą, skazał ją na miesiąc więzienia. Minck uznała ten wyrok za skandal i domagała się pełnej, przewidzianej prawem kary.

Po śmierci Potonié-Pierre w 1898 r. Minck została zmarginalizowana przez nowe kierownictwo i poświęciła się pracy na rzecz jedności socjalistycznych organizacji kobiecych. Pod koniec życia bez powodzenia kandydowała do parlamentu, broniła również kapitana Alfreda Dreyfusa.