Komorę podnośni daje się więc bardzo dokładnie zrównoważyć balastami albo drugą komorą, która w sąsiednim szybie zjeżdża w dół w czasie, gdy pierwsza komora jedzie do góry.
Do napędu podnośni potrzeba dzięki temu niewiele energii, a możliwa jest też jej praca w ogóle bez napędu. Ruch można wywołać przez wlanie do komory w jej górnym położeniu minimalnie większej ilości wody, a następnie upuszczanie jej w położeniu dolnym: zwiększenie lub zmniejszenie wagi komory powoduje jej ruch w pożądanym kierunku, który trzeba tylko kontrolować odpowiednim hamulcem.
W porównaniu z tradycyjną śluzą zaletami podnośni są: znikome zużycie wody (minimalne straty wynikają jedynie z ewentualnych nieszczelności komory i manewrów przy otwieraniu wrót) oraz możliwość pokonania dużych różnic poziomu w bardzo krótkim czasie. Przykładowo, komora podnośni w Niederfinow pokonuje wysokość 36 m w ciągu pięciu minut, a cały manewr przejścia podnośni to około dwudziestu minut. Podnośnia ta zastąpiła cztery śluzy o różnicach poziomu 9 metrów każda, których przejście zajmowało kilka godzin.