W latach 1953–1956 mieszkała w Petach Tikwa w Izraelu, dokąd przyjechała na zaproszenie uratowanej przez siebie Tanii Wachsman. W 1956 powróciła do Paryża. Ostatnie lata życia spędziła w schronisku dla starców w Corme pod Paryżem. Nie ma jej grobu, ponieważ – zgodnie z jej życzeniem – ciało przekazano na cele badań dla studentów medycyny.
Nie wyszła za mąż, nie miała dzieci. Mówiła po litewsku, polsku, rosyjsku, francusku, niemiecku i trochę po hebrajsku.
Odznaczenia W dniu 15 marca 1966 Instytut Jad Waszem z siedzibą w Jerozolimie nadał O. Šimaitė, jednej z pierwszych Litwinów, tytuł Sprawiedliwego wśród Narodów Świata. Wedle jednej z argentyńskich gazet (relacja z 1963) udało się jej uratować życie ok. 100 żydowskich dzieci, ale dokładna ich liczba nie jest znana.
W 2002 Dekretem Prezydenta Republiki Litewskiej została pośmiertnie odznaczona Krzyżem Zbawienia Umierających.
Spuścizna literacka W latach 1940–1941 publikowała w „Głosie Wileńskim”.