W wyniku prac rozwojowych powstały dwie wersje oznaczone jako T-2(Z) oraz T-2(K). Wersja T-2(Z) była wyłącznie wersją szkolną pozbawioną radaru oraz uzbrojenia. Wybudowano łącznie 28 egzemplarzy. Wersja T-2(K) była maszyną szkolno-bojową wyposażoną w radar J/AWG-11, opracowany przez Mitsubishi Electric. Radar ten należał do rodziny stacji radiolokacyjnych stosowanych w samolotach F-4. Japoński radar zbliżony był specyfikacją do brytyjskiego AN/AWG-11 montowanego na samolotach Phantom FG.1, które służyły w Royal Navy. Dodatkowo wersja uzbrojona wyposażona była w wyświetlacz head-up display (HUD), system IFF, system AHRS (Attitude and Heading Reference System) oraz specjalistyczne systemy komunikacji. Łącznie wyprodukowano 62 egzemplarze T-2(K).
Uzbrojenie wersji T-2(K) składało się ze stałego, sześciolufowego działka systemu Gatlinga JM61A1 kal. 20 mm. Stanowiło ono licencyjną wersję M61 Vulcan. Montowane było ono w kadłubie. Na końcach skrzydeł montowano dwa pociski przeciwlotnicze krótkiego zasięgu AIM-9 Sidewinder. Dodatkowe uzbrojenie mocowane być mogło na trzech pylonach podkadłubowych w postaci bomb Mk 82 o wagomiarze 500 lb, bomb M117 o wagomiarze 750 lb oraz wyrzutni niekierowanych pocisków powietrze-ziemia LAU-69.
Galeria